Η μεσογειακή φώκια Μοναχός (επιστ. Monachus monachus) αποτελεί ένα από τα πιο απειλούμενα θηλαστικά του κόσμου, με λίγες εκατοντάδες εναπομείναντα άτομα. Το όνομα της προέρχεται από τις δίπλες που έχει στο λαιμό της που θυμίζει πτυχές σε ράσα μοναχού ή λόγω του ότι ζει μοναχικά.

Η φάλαινα φυσητήρας (επιστ. Physeter macrocephalus) αποτελεί ένα μοναδικό είδος θηλαστικού που απαντάται σε όλη τη γη. Ειδικά στη Μεσόγειο, τα περισσότερα άτομα του είδους, κάποιες εκατοντάδες, ζουν στα πολύ βαθειά νερά της νότιας Κρήτης (ανοιχτά της Σούγιας).

Η πτεροφάλαινα (επιστ. Balaenoptera physalus) αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο θηλαστικό στον κόσμο, μετά την γαλάζια φάλαινα. Στην Ελλάδα υπάρχουν πτεροφάλαινες, μερικές από τις οποίες έχουν παρατηρηθεί στα βαθειά νερά της Νότιας Κρήτης. Ο πληθυσμός του είδους στα ελληνικά νερά δεν έχει εκτιμηθεί, ενώ στην Μεσόγειο υπολογίζεται στα 2000 άτομα.

Η ρυγχοφάλαινα (επιστ. Balaenoptera acutorostrata) είναι ένα μικρού μεγέθους είδος φάλαινας, παγκοσμίως κατανεμημένο, που απαντάται αρκετά συχνά στις θάλασσες της Δυτικής Μεσογείου και λιγότερο στην Ελλάδα και την Κρήτη. Ονομάζεται έτσι από το χαρακτηριστικό μακρύ μυτερό ρύγχος της.

Το ρινοδέλφινο (επιστ. Tursiops truncates) ή υπερωόδες δελφίνι αποτελεί ένα κοινό είδος των ελληνικών θαλασσών, πολύ διαδεδομένο σε όλο τον κόσμο. Το συναντάμε συχνά κοντά στις ακτές της Κρήτης, ακόμη και πολύ κοντά στη στεριά, σχηματίζοντας ομάδες μέχρι και 100 ατόμων. Πολύ σπάνια θα το συναντήσουμε στα ανοιχτά ή στα πολύ βαθιά νερά.

Το σταχτοδέλφινο (επιστ. Grampus griseus) είναι ένα μεγαλόσωμο είδος δελφινιού που ζει σε όλους τους ωκεανούς του κόσμου. Το είδος αυτό έχει σχετικά μικρούς πληθυσμούς σε όλες τις ελληνικές θάλασσες, ανάμεσα τους και οι θάλασσες της Κρήτης (κυρίως της βόρειας Κρήτης).

Το κοινό δελφίνι (επιστ. Delphinus delphis) κάποτε αποτελούσε το πιο κοινό είδος δελφινιού στην Ελλάδα, αλλά δυστυχώς πλέον απειλείται με εξαφάνιση. Μάλιστα το όνομα του δόθηκε από τον Αριστοτέλη, καθώς στην αρχαιότητα αφθονούσε. Ζει κυρίως στο Ιόνιο πέλαγος και συναντάται σπάνια στην Κρήτη.

Το ζωνοδέλφινο (επιστ. Stenella coeruleoalba) αποτελεί το πιο κοινό είδος δελφινιού των ελληνικών θαλασσών. Παρατηρείται συνήθως μακριά από τις ακτές στο ανοιχτό Αιγαίο και το Ιόνιο, νότια από την Κρήτη αλλά και κοντά σε αυτές όταν τα νερά είναι πολύ βαθιά. Ζει σε κοπάδια 50-100 ατόμων και συχνά παρατηρείται μαζί με άλλα δελφίνια όπως το Κοινό δελφίνι και το Σταχτοδέλφινο.

Ο Ζιφιός (επιστ. Ziphius cavirostris) ή ραμφοφάλαινα είναι ένα μεγάλο κήτος, το οποίο απαντάται σχεδόν σε όλες τις θάλασσες του κόσμου. Έχουν παρατηρηθεί πολλές φορές ζιφιοί σε μέρη της Ελλάδας, με την Κρήτη να είναι ένα από αυτά. Ο ζιφιός έχει μήκος 5.5-7m και βάρος 3-6 τόνος. Το σώμα του είναι γεροδεμένο, με σκούρο καφέ ή γκρι χρώμα. Τρέφεται με κεφαλόποδα, κυρίως μεγάλα καλαμάρια και ζει σε θάλασσες με μεγάλα βάθη.

H ψευδόρκα (επιστ. Pseudorca crassidens) είναι ένα μεγαλόσωμο είδος δελφινιού, που είναι πολύ σπάνιο στα νερά της Ελλάδας και πιο συχνό στην Ανατολική Μεσόγειο (Ισραήλ, Κύπρος). Συναντάται συχνότερα σε θερμά νερά σε όλο τον κόσμο αλλά δεν έχει μελετηθεί σε βάθος. Δεν έχει αναφερθεί ποτέ ψευδόρκα στην Κρήτη, αλλά οι κατά καιρούς επισκέψεις του είδους αυτού στο Αιγαίο, κάνουν την ύπαρξη του και στην Κρήτη σχεδόν σίγουρη.

Just west of the small settlement of Xerokambos, on the hill of Farmakokefalo, there are the ruins of the Hellenistic city of Ambelos and the picturesque church of Agios Nikolaos. Near the church, at the base of Cape Trachilos, the beaches of Ambelos begin, formed in three consecutive small bays with light turquoise waters.