Ο Πύργος της Καρκαδιώτισσας βρισκόταν σε μικρό λόφο ανατολικά και ακριβώς απέναντι από το σημερινό χωριό Καρκαδιώτισσα της επαρχίας Τεμένους. Ήταν κτισμένος σε τοποθεσία που επιβλέπει όλη την κοιλάδα που σχηματίζεται ανάμεσα στα βουνά του του Χουδετσίου και του Καστεριώτη, έχει οπτική επαφή με τη νότια μεριά του Γιούχτα και της Ρόκας.

Ο πύργος του Αγά ή τσιφλίκι βρίσκεται σε προνομιακή θέση στον οικισμό Τσιφλίκι της λιμνοθάλασσας της Ελούντας, πάνω στο δρόμο που οδηγεί στην Πλάκα. Μάλιστα ο οικισμός Τσιφλίκι οφείλει το όνομά του στην κατοικία αυτή που ήταν η βάση του τσιφλικά της περιοχής.

Στην τοποθεσία Πύργος του χωριού Γεράνι και μέσα στα όρια ιδιωτικής περιουσίας βρίσκεται ότι απομένει σήμερα από τον τετραώροφο Πύργο του Γερανίου. Ο μικρός πύργος πιστεύεται ότι λειτούργησε σαν μια Μεσαιωνική φρυκτωρία, για να μεταφέρονται μηνύματα με φωτιά σε άλλους πύργους της επαρχίας Ρεθύμνου.

Η Ετιά είναι ένα εγκαταλελειμμένο Μεσαιωνικό χωριό κοντά στις Λιθίνες Σητείας, που στην ακμή του ήταν το μεγαλύτερο χωριό της Επαρχίας Σητείας με περισσότερους από 500 κατοίκους. Αξίζει μια βόλτα ανάμεσα στα Ενετικά κτίσματα του χωριού.

Το φρούριο της Βόιλας βρίσκεται 1km μακρυά από το χωριό του Χανδρά, στο πανέμορφο οροπέδιο της Ζήρου. Η Βόιλα ήταν ένα μικρό μεσαιωνικό χωριό, το οποίο έχει ερειπωθεί σήμερα, όπως πολλά χωριά στην περιοχή.

Ο Πύργος του Κορνάρου βρίσκεται βορειοανατολικά του χωριού Μυρσίνη, σε μια απόμερη τοποθεσία του Μόχλους, 24 χλμ δυτικά της Σητείας. Είναι ένας μικρός τετράγωνος πετρόκτιστος πύργος που χρησιμοποιήθηκε ως παρατηρητήριο από την περίοδο της Ενετοκρατίας, καθώς προσφέρει πολύ καλή θέα προς τις βόρειες ακτές.

Στη Νεάπολη, στην περιοχή του Αγίου Δημητρίου, πάνω από το παλιό υδραγωγείο, βρισκόταν το κονάκι του γενιτσαρου Μασλούμ Καρακάση, που αποτελούσε και τον πύργο του. Είχε κατά την παράδοση 100 πόρτες, μια κεντρική (την πορτέλα) και 30 καμάρες. Η πορτέλα έκλεινε με τον τρόπο που κλείνει στην Κωνσταντινούπολη το κάστρο της Ρούμελης (Ρούμελη Χισάρ).

Πάνω από το χωριό Βαινιά Ιεράπετρας βρίσκεται η κορφή του Σταυρού με το κατάλευκο εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού σε πανοραμικό σημείο όπου έχει κανείς τον έλεγχο όλου του ισθμού της Ιεράπετρας. Λίγα μονάχα μέτρα παραπέρα από το εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού στη θέση Πύργος βρίσκεται ένας ακόμα άγνωστος και ξεχασμένος Βενετσιάνικος πύργος.

Μέσα στη Κριτσά, στην τοποθεσία Αμπέλα, υπάρχουν τα ερείπια ενός μικρού μεσαιωνικού πύργου με καμάρα. Προφανώς ο πύργος αυτός χρησιμοποιήθηκε για την επίβλεψη των σοδειών της περιοχής, αλλά και τον έλεγχο του περάσματος προς το χωριό.

Ο πύργος του Μαγουλά στο Οροπέδιο Λασιθίου ήταν το θερινό κονάκι-πύργος του Χάνιαλη, ο οποίος διέμενε εκεί τα καλοκαίρια. Ο Χάνιαλης ήταν ένας τρομερός γενίτσαρος, που καταδυνάστευε μια τεράστια σε έκταση περιοχή. Ο Χανιαλής Χασάν Αγάς ήταν κληρονόμος του Ζαδέ Αχμέτ Αγά, του εξισλαμισμένου χριστιανόπουλου από τα Χανιά (Χανιαλή), που ήταν ο μεγαλύτερος και πλουσιότερος μελικιαναγάς (τιμαριούχος) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Λίγα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Νεάπολης, στη βόρεια κλιτύα του όρους Καβαλαράς, υπάρχει το πανέμορφο δάσος του Πασχαλίγο. Το δάσος έχει πάρει το όνομα του από τον Ενετό φεουδάρχη Fillipo Pasqualigo, στρατιωτικό διοικητή του Χάνδακα (1592-1600), ο οποίος διατηρούσε πύργο στην περιοχή.

Οι Λιθίνες είναι ένα μεγάλο χωριό που βρίσκεται 26km νοτιοδυτικά της Σητείας, η οποία θεωρείται ότι πήρε το όνομά της από τον βυζαντινό ευγενή Λουκά Λιτίνο, ο οποίος είχε το φέουδο του εδώ.

Η Ζου είναι ένας μικρός καταπράσινος οικισμός, 7km νότια της Σητείας. Το όνομα της προέρχεται πιθανόν από την τούρκικη λέξη Σου, που σημαίνει νερό, καθώς στην περιοχή ρέουν άφθονα νερά από την περίφημη πηγή Ζου.

Ο Πύργος του Αγίου Γεωργίου Σητείας βρισκόταν στο ομώνυμο χωριό της επαρχίας, που ονομαζόταν τότε Τουρτούλοι. Ήταν η κατοικία του ορντακαγασή (Τούρκαλβανού διοικητή) τη Σητείας, Ιμπραήμ Αφεντάκη ή Αφεντακάκη και ήταν ολόκληρο μέγαρο με μεγάλη αυλή και φυλακές.

Στη κυριότητα των Κουρμούληδων ανήκαν δύο πύργοι στον Κουσέ, οι οποίοι ήταν ενετικοί και θεωρούνταν απόρθητοι. Οι πύργοι αυτοί διέθεταν πολεμίστρες, αποθηκευτικούς χώρους και στα υπόγεια τους εκκλησία – κατακόμβη, όπου τελούσαν τα χριστιανικά τους καθήκοντα, βάφτιζαν τα παιδιά τους, έκαναν τους γάμους τους, παρακολουθούσαν τη θεία λειτουργία και κοινωνούσαν.

Ο Αγριολίδης ήταν ένας φοβερός γενίτσαρος της Μεσαράς, που έδρασε στα χρόνια της Επανάστασης του 1821. Κατοικούσε σε ένα πύργο του 17ου αιώνα, στο χωριό Άγιος Ιωάννης Πυργιώτισσας, κοντά στη Φαιστό, ο οποίος σώζεται ακόμη και σήμερα.

Όπως φανερώνουν τα ερείπια που υπάρχουν στην δυτική άκρη της Άνω Βιάννου, είχε πύργο ενετικό τον οποίο χρησιμοποίησαν και οι Τούρκοι. Ο πύργος αυτός γκρεμίστηκε στην Επανάσταση του 1866.

Ψηλά και λίγο νότια από το χωριό Χόνδρος Βιάννου βρίσκεται η κορφή του Πύργου. Παρότι δεν έχει μεγάλο ύψος διαθέτει μια μοναδική θέα στον Κόλπο του Κερατόκαμπου και τα χωριά της δυτικής Βιάννου.

Ο Ξωπατέρας ή Ξώπαπας (Ιωάννης Μαρκάκης από τα Μανουσιανά) υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες επαναστατικές φυσιογνωμίες της Κρήτης. Η ύπαρξη του συνδέθηκε στενά με την μονή Οδηγήτριας, κοντά στον Σίβα Μεσαράς.

Λίγα μέτρα ανατολικά της Φορτέτσας Ηρακλείου, ανάμεσα σε αμπέλια και ελαιώνες, συναντάμε μικρό πέτρινο πύργο ύψους 7 μέτρων που επιβλέπει όλη την περιοχή ως τη θάλασσα. Ο πύργος αυτός, παρόλο που είναι εντυπωσιακός, δε φαίνεται να είχε αμυντικό σκοπό.