Στο καθημερινό τραπέζι της παραδοσιακής κρητικής διατροφής, τη βάση έδιναν τα όσπρια, τα λαχανικά, τα φρούτα, το ψωμί και το παξιμάδι. Το ελαιόλαδο ήταν το βασικό λίπος της κουζίνας, από τα βραστά χόρτα και τις σαλάτες μέχρι τα όσπρια και τα λαδερά. Το κρέας είχε μικρότερη θέση στο καθημερινό τραπέζι και σερβιριζόταν συχνότερα σε γιορτές και οικογενειακές περιστάσεις. Η εποχή καθόριζε πολλά από όσα έμπαιναν στο μαγείρεμα. Τα άγρια χόρτα και τα βότανα έδιναν γεύση σε πίτες και μαγειρευτά ή σερβίρονταν βραστά με λάδι και λεμόνι. Από την αιγοπροβατοτροφία προέρχονται τυριά όπως η γραβιέρα και η μυζήθρα, ενώ οι χοχλιοί μαγειρεύονται με διάφορους τρόπους, όπως οι μπουμπουριστοί με ξίδι και δεντρολίβανο. Η ορθόδοξη νηστεία επηρέαζε τον ρυθμό του τραπεζιού μέσα στον χρόνο. Σε περιόδους όπως η Σαρακοστή, η αποχή από το κρέας και τα γαλακτοκομικά έδινε μεγαλύτερη θέση στα όσπρια, στα χόρτα και στα λαχανικά. Έτσι, πολλά φαγητά που σήμερα συναντώνται όλο τον χρόνο είχαν θέση και στο νηστίσιμο τραπέζι. Η κρητική διατροφή έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από τη Μελέτη των Επτά Χωρών, η οποία άρχισε να παρακολουθεί άνδρες από αγροτικές κοινότητες της Κρήτης το 1960. Στην ομάδα της Κρήτης καταγράφηκε χαμηλή θνησιμότητα από στεφανιαία νόσο σε σύγκριση με πολλές άλλες ομάδες της μελέτης. Τα ευρήματα συνέβαλαν στο επιστημονικό ενδιαφέρον για τη σχέση των παραδοσιακών μεσογειακών διατροφικών προτύπων με την υγεία της καρδιάς.
Περισσότερα...