Η Γεωργιούπολη είναι ένα δημοφιλές παραθαλάσσιο θέρετρο της επαρχίας Αποκορώνου, περίπου 38 χλμ. ανατολικά των Χανίων και 21 χλμ. δυτικά του Ρεθύμνου.

Η μικρή παραθαλάσσια κωμόπολη είναι κτισμένη στον μυχό του κόλπου του Αλμυρού, μέσα σε μια εύφορη και καταπράσινη πεδιάδα με ποτάμια, πηγές και υγροτοπικές εκτάσεις. Η οικονομία της περιοχής στηρίζεται κυρίως στον τουρισμό, αλλά η γεωργία και η μελισσοκομία εξακολουθούν να αποτελούν σημαντικές παραδοσιακές δραστηριότητες.

Ο ποταμός Αλμυρός εκβάλλει δίπλα στον οικισμό, αφού προηγουμένως σχηματίσει έναν αξιόλογο υγρότοπο με πλούσια βλάστηση και σημαντική ορνιθοπανίδα. Τα νερά του ποταμού και των γύρω πηγών διατηρούν την πεδιάδα καταπράσινη ακόμη και κατά τους θερμότερους μήνες.

Χαρακτηριστική εικόνα της Γεωργιούπολης αποτελούν ο κεντρικός δρόμος και η πλατεία με τους μεγάλους ευκαλύπτους. Γύρω από την πλατεία λειτουργούν ταβέρνες, καφετέριες και μικρά καταστήματα, ενώ κοντά στις εκβολές του Αλμυρού βρίσκεται το γραφικό αλιευτικό λιμάνι.

Το γνωστότερο αξιοθέατο του οικισμού είναι το κάτασπρο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου. Ο ναός ήταν αρχικά κτισμένος πάνω σε μια μικρή βραχονησίδα, η οποία ενώθηκε αργότερα με την ξηρά μέσω ενός μακριού πετρόκτιστου μόλου. Από μακριά το εκκλησάκι μοιάζει να επιπλέει μέσα στη θάλασσα και αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τοπία της βόρειας Κρήτης.

Ανατολικά του οικισμού εκτείνεται η μεγάλη αμμώδης παραλία της Γεωργιούπολης, η οποία συνεχίζεται προς τον Καβρό και την περιοχή του Κουρνά. Το μήκος της, τα ρηχά νερά και οι οργανωμένες υποδομές την έχουν καταστήσει ιδιαίτερα δημοφιλή σε οικογένειες και επισκέπτες της περιοχής.

Σύντομη ιστορία

Η περιοχή κατοικείται από την προϊστορική εποχή, όπως δείχνουν τα μινωικά ευρήματα και ο τάφος που έχει εντοπιστεί στον λόφο Κάστελλος. Στον λόφο του Βένου ή Κεφάλα αναπτύχθηκε αργότερα η αρχαία Αμφιμάλλα ή Αμφιμάλιον, η οποία θεωρείται ότι αποτελούσε επίνειο της αρχαίας Λάππας, στη θέση της σημερινής Αργυρούπολης.

Στην ευρύτερη περιοχή έχουν βρεθεί αρχιτεκτονικά κατάλοιπα και λατρευτικά αντικείμενα που μαρτυρούν τη σημασία της κατά την αρχαιότητα. Κατά τη Βυζαντινή Περίοδο ανέπτυξε εδώ σημαντική δράση ο Όσιος Ιωάννης ο Ξένος, ο οποίος συνδέεται με την ίδρυση της Μονής του Αγίου Γεωργίου στα κοντινά Δράμια και με την ανάπτυξη της αμπελουργίας και της μελισσοκομίας.

Στις αρχές του 13ου αιώνα οι Ενετοί, αναγνωρίζοντας τη στρατηγική σημασία του κόλπου και της εύφορης πεδιάδας, έκτισαν δύο μικρά φρούρια. Ήταν γνωστά ως Καστελλάκια ή Παλιοκάστελα και στις ενετικές πηγές ως Castello dell’Almiro. Τουλάχιστον ένα από αυτά διατηρήθηκε κατά την Οθωμανική Περίοδο, μέχρι την καταστροφή του από Κρήτες επαναστάτες το 1821. Οι Οθωμανοί δεν το ανοικοδόμησαν.

Η δημιουργία του σημερινού οικισμού άρχισε ουσιαστικά το 1880, όταν ο Μιλτιάδης Παπαδογιαννάκης εγκαταστάθηκε στην περιοχή και ξεκίνησε προσπάθειες αποξήρανσης των ελών και μετατροπής τους σε καλλιεργήσιμη γη. Ο νέος οικισμός ονομάστηκε αρχικά Αρμυρούπολη ή Αλμυρούπολη, από τον ποταμό Αλμυρό, και άρχισε να προσελκύει περισσότερους κατοίκους από το 1893.

Στο πλαίσιο της διαμόρφωσης του οικισμού φυτεύτηκαν εκατοντάδες ευκάλυπτοι και άλλα δέντρα, αρκετά από τα οποία διατηρούνται μέχρι σήμερα. Το 1899 η Αρμυρούπολη μετονομάστηκε σε Γεωργιούπολη, προς τιμήν του πρίγκιπα Γεωργίου της Ελλάδας, ο οποίος ήταν ο πρώτος Ύπατος Αρμοστής της αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας από το 1898 έως το 1906.