Στον ενετικό Χάνδακα, το σημερινό Ηράκλειο, τα πηγάδια και οι δεξαμενές όπου συγκεντρωνόταν το νερό της βροχής δεν επαρκούσαν για τις ανάγκες της πόλης. Για να ενισχύσει την ύδρευσή της, ο γενικός προνοητής Φραγκίσκος Μοροζίνι ανέλαβε την κατασκευή ενός δικτύου μήκους περίπου 15 χιλιομέτρων, που έφερνε νερό από τις πηγές στις βόρειες παρυφές του Γιούχτα ως το κέντρο του Χάνδακα.

Για να περάσει το νερό από τις ρεματιές και τις χαμηλές εκτάσεις, χρειάστηκαν αγωγοί, σήραγγες και υδατογέφυρες. Η διαδρομή περνούσε από το Καρυδάκι, τη Σύλλαμο και την Κάτω Φορτέτσα. Μέσα στην πόλη, οι Τρεις Καμάρες, στη σημερινή πλατεία Ελευθερίας, ήταν ένα ακόμη πέρασμα πριν το νερό φτάσει στην Κρήνη των Λιονταριών. Τα εγκαίνια έγιναν στις 25 Απριλίου 1628, στη γιορτή του Αγίου Μάρκου, προστάτη της Βενετίας. Για την περίσταση κόπηκε και αναμνηστικό μετάλλιο.

Κατά την Αιγυπτιοκρατία (1830–1840), το ενετικό υδραγωγείο επισκευάστηκε και συνδέθηκε με νέο δίκτυο που αξιοποιούσε πρόσθετες πηγές, ανάμεσά τους τη Φουντάνα κοντά στους Κουνάβους. Σε αυτή τη δεύτερη φάση ανήκει η υδατογέφυρα της Αγίας Ειρήνης στα Σπήλια. Το διευρυμένο δίκτυο συνέχισε να τροφοδοτεί το Ηράκλειο έως το 1927.