Το ανάγλυφο, το έδαφος και το μεσογειακό κλίμα της Κρήτης ευνοούν την ανάπτυξη μιας εξαιρετικά πλούσιας χλωρίδας. Τα άγρια χόρτα και τα αρωματικά φυτά κατέχουν ξεχωριστή θέση στην κρητική διατροφή, ιδιαίτερα από το φθινόπωρο έως την άνοιξη, όταν οι βροχές ανανεώνουν τη βλάστηση. Δεν είναι όλα τα φυτά του νησιού ενδημικά· πολλά απαντούν και σε άλλες περιοχές της Μεσογείου, ενώ ορισμένα είδη συνδέονται αποκλειστικά ή ιδιαίτερα στενά με την Κρήτη.

Στα χόρτα που συλλέγονται και χρησιμοποιούνται στην κρητική κουζίνα περιλαμβάνονται το σταμναγκάθι, τα ραδίκια, οι ασκόλυμπροι, τα βλίτα, οι ζοχοί και πολλά ακόμη είδη. Ανάλογα με το φυτό, καταναλώνονται βραστά με ελαιόλαδο και λεμόνι, σε πίτες, ομελέτες, σαλάτες και μαγειρευτά ή συνδυάζονται με κρέας και χοχλιούς. Η επιλογή και η ανάμειξή τους αποτελούν γνώση που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά.

Εξίσου σημαντικά είναι τα αρωματικά φυτά, όπως η ρίγανη, το θυμάρι, το φασκόμηλο, το θρούμπι, η ματζουράνα, ο δυόσμος, το δενδρολίβανο και ο μάραθος. Χρησιμοποιούνται στη μαγειρική, στην παρασκευή αφεψημάτων και, παραδοσιακά, σε πρακτικές λαϊκής θεραπευτικής. Οι σχετικές χρήσεις αποτελούν μέρος της τοπικής παράδοσης και δεν πρέπει να θεωρούνται υποκατάστατο ιατρικής συμβουλής.

Ανάμεσα στα γνωστότερα φυτά του νησιού είναι το ενδημικό δίκταμο (Origanum dictamnus) και η μαλοτήρα (Sideritis syriaca), το χαρακτηριστικό τσάι των κρητικών βουνών. Σήμερα αρκετά αρωματικά φυτά καλλιεργούνται συστηματικά, περιορίζοντας την πίεση που προκαλεί η ανεξέλεγκτη συλλογή στους φυσικούς πληθυσμούς τους.

Η συλλογή άγριων φυτών απαιτεί εμπειρία και προσοχή, καθώς ορισμένα εδώδιμα είδη μοιάζουν με τοξικά. Δεν πρέπει να καταναλώνεται κανένα φυτό που δεν έχει αναγνωριστεί με βεβαιότητα, ούτε να συλλέγονται φυτά από πολυσύχναστους δρόμους, ψεκασμένες καλλιέργειες ή επιβαρυμένες περιοχές. Παράλληλα, χρειάζεται σεβασμός στα προστατευόμενα είδη και στους φυσικούς πληθυσμούς: συλλέγουμε μόνο μικρές ποσότητες, χωρίς να ξεριζώνουμε τα φυτά και χωρίς να καταστρέφουμε τον βιότοπό τους.