Χανιά

Το φαράγγι του Παπά Λαγκού είναι ένα από τα πιο άγνωστα αλλά και πιο εντυπωσιακά φαράγγια των Σφακίων. Βρίσκεται βορειοανατολικά του εγκαταλελειμμένου χωριού Μουρί και εκτείνεται στις νότιες πλαγιές των Λευκών Ορέων, αποτελώντας έναν από τους πιο άγριους και απομονωμένους φυσικούς σχηματισμούς της περιοχής. Η πυκνή βλάστηση, τα επιβλητικά ασβεστολιθικά τοιχώματα και τα στενά περάσματά του δημιουργούν ένα μοναδικό τοπίο που παραμένει σχεδόν ανεπηρέαστο από τον άνθρωπο.

Η πλήρης διάσχιση του φαραγγιού απευθύνεται αποκλειστικά σε πολύ έμπειρους πεζοπόρους και canyoners. Η πρόσβαση στην άνω είσοδο είναι δύσκολη, καθώς τα παλιά μονοπάτια έχουν σε μεγάλο βαθμό χαθεί και σε αρκετά σημεία διακρίνονται μόνο αχνά ίχνη της διαδρομής ή παραδοσιακοί «κούμοι», δηλαδή μικροί σωροί από πέτρες που σηματοδοτούν την πορεία. Για τον λόγο αυτό η διάσχιση συνιστάται μόνο με έμπειρο συνοδό και κατάλληλο εξοπλισμό.

Το φαράγγι ξεκινά από την περιοχή Κίβερτο ή Κοτσιά (Στέρνα), σε υψόμετρο περίπου 1.000 μέτρων, και καταλήγει στη Χώρα Σφακίων. Η κατάβασή του διαρκεί περίπου τέσσερις ώρες. Η κοίτη διασχίζει ένα εντυπωσιακό φυσικό περιβάλλον με κυπαρίσσια, πρίνους, σφενδάμια, συκιές και άλλα μεγάλα δέντρα, ενώ σε αρκετά σημεία τα κατακόρυφα βράχια στενεύουν δημιουργώντας εντυπωσιακά περάσματα. Παρά τη γενική δυσκολία της διαδρομής, τα περισσότερα τεχνικά σημεία παρουσιάζουν μικρή δυσκολία για όσους διαθέτουν την απαιτούμενη εμπειρία.

Μία πιο εύκολη προσέγγιση γίνεται από το Σφακιανό Φαράγγι, κοντά στον Άγιο Παύλο. Από εκεί μονοπάτι οδηγεί μέσα σε πυκνή βλάστηση σε ένα μεγάλο φυσικό πλάτωμα με παλιά χωράφια, πέτρινα κτίσματα και ίχνη της παλαιότερης ανθρώπινης παρουσίας. Από το σημείο αυτό μπορεί κανείς να εξερευνήσει το ομορφότερο και πιο εντυπωσιακό τμήμα του φαραγγιού και στη συνέχεια να επιστρέψει από την ίδια διαδρομή, καθώς η συνέχεια της κοίτης καταλήγει σε βαθιά χαράδρα που δεν είναι δυνατό να διασχιστεί χωρίς τεχνικό εξοπλισμό.

Το τοπίο εναλλάσσεται συνεχώς ανάμεσα σε στενά περάσματα, επιβλητικά βράχια, μικρά φυσικά πλστώματα και καταπράσινες συστάδες δέντρων που δημιουργούν ευχάριστη σκιά ακόμη και τους καλοκαιρινούς μήνες. Η αίσθηση απομόνωσης είναι έντονη και η πεζοπορία χαρίζει μοναδικές εικόνες της άγριας φύσης των Λευκών Ορέων, μακριά από τις πολυσύχναστες διαδρομές των γνωστότερων φαραγγιών της Κρήτης.

Τα τελευταία χρόνια το φαράγγι έχει αρχίσει να γίνεται γνωστό και στην κοινότητα του canyoning, με οργανωμένες διασχίσεις μικρών ομάδων που αναδεικνύουν την ιδιαίτερη φυσική και γεωμορφολογική του αξία. Ωστόσο εξακολουθεί να παραμένει μία διαδρομή που απαιτεί καλή φυσική κατάσταση, εμπειρία και σωστή προετοιμασία.

Πηγή: Δρόμοι Ζωής και Χρυσόστομος Στεφανάκης (Τα Φαράγγια των Σφακίων)