Η Ιεράπετρα διέθετε ήδη από την Ενετική Περίοδο το παραθαλάσσιο φρούριο Καλές, αλλά δεν περιβαλλόταν από συνεχή οχυρωματικό περίβολο. Το χαμηλό χερσαίο τείχος γύρω από την πόλη κατασκευάστηκε αργότερα από τους Οθωμανούς, οι οποίοι αισθάνονταν ανασφαλείς εξαιτίας της πίεσης του τοπικού πληθυσμού. Το τείχος περιέβαλλε την Ιεράπετρα μόνο από την πλευρά της στεριάς και η διάταξή του είναι γνωστή κυρίως από το σχέδιο του Άγγλου περιηγητή Thomas Abel Brimage Spratt.

Το τείχος ξεκινούσε από την προκυμαία, ανατολικά από το σημερινό κτίριο της Αρχαιολογικής Συλλογής Ιεράπετρας, και περνούσε από την πλατεία Κοθρή και την πλατεία του Τζαμιού, πριν καταλήξει στην περιοχή Σαρακήνα. Διέθετε δύο κύριες πύλες: μία στη βόρεια πλευρά, κοντά στη σημερινή πλατεία Δημαρχείου, και μία στη δυτική πλευρά, κοντά στην πλατεία Τζαμιού.

Εξωτερικά, το τείχος περιβαλλόταν από τάφρο γεμάτη νερό, πλάτους περίπου 2,50 μ. και βάθους 1,50 μ., την οποία οι κάτοικοι αποκαλούσαν χεντέκι. Οι οχυρώσεις επισκευάστηκαν το 1823 και ξανά το 1829.

Μετά την αποχώρηση των Οθωμανών από την Κρήτη, το 1898, αποφασίστηκε η κατεδάφιση του τείχους για αισθητικούς, πολεοδομικούς και πολιτικούς λόγους. Η κατεδάφιση πραγματοποιήθηκε παρουσία του Γάλλου ναυάρχου Édouard Pottier, ο οποίος έδωσε συμβολικά το σύνθημα στους κατοίκους. Σύμφωνα με την τοπική ιστορική αφήγηση, περίπου 1.500 κάτοικοι συμμετείχαν στην καταστροφή των οχυρώσεων, οι οποίες είχαν ταυτιστεί με την οθωμανική κυριαρχία.

Σήμερα το μεγαλύτερο μέρος του τείχους έχει εξαφανιστεί. Μικρά κατάλοιπα και ίχνη του έχουν εντοπιστεί κοντά στην πλατεία Δημαρχείου, υπενθυμίζοντας την έκταση της παλιάς οχυρωμένης πόλης.