Το έντονο ανάγλυφο της Κρήτης δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τον σχηματισμό πολλών μικρών και μεγάλων καταρρακτών. Ποτάμια και χείμαρροι διασχίζουν φαράγγια και απότομες πλαγιές, σχηματίζοντας υδάτινες πτώσεις σε βραχώδη σκαλοπάτια και κατακόρυφα τοιχώματα. Πολλοί καταρράκτες είναι εποχικοί και εμφανίζονται κυρίως μετά τις χειμερινές βροχές και κατά την άνοιξη, ενώ η παροχή τους μεταβάλλεται σημαντικά από χρονιά σε χρονιά.

Ανάμεσα στους γνωστότερους προορισμούς είναι οι καταρράκτες του Κουρταλιώτη στο Ρέθυμνο, του Ρίχτη κοντά στη Σητεία και του Μυλωνά κοντά στην Ιεράπετρα. Η παρουσία νερού δεν είναι ίδια σε όλες τις θέσεις και εποχές, γι’ αυτό η εικόνα τους μπορεί να διαφέρει αισθητά ανάλογα με τις βροχοπτώσεις και την τροφοδοσία από πηγές.

Στα Αστερούσια, οι απότομες πλαγιές φιλοξενούν εντυπωσιακούς εποχικούς καταρράκτες, όπως ο Λιχνιστής στο Μαριδάκι και ο Αμπάς κοντά στους Παρανύμφους. Στον Κέδρο ξεχωρίζουν οι καταρράκτες της Σεληνάρας, ο καταρράκτης της Γρε Δάφνης και η Ρεχτάρα του Διγενή.

Πολλοί άλλοι καταρράκτες βρίσκονται μέσα σε τεχνικά φαράγγια, όπως ο Χα, του Τσούτσουρα, του Καλαμίου και της Άρβης. Η πλήρης διάσχιση τέτοιων διαδρομών απαιτεί εξοπλισμό, εκπαίδευση και εμπειρία στο canyoning. Αντίθετα, ορισμένοι καταρράκτες προσεγγίζονται από πεζοπορικά μονοπάτια, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι δυνατή και η συνέχεια μέσα στο φαράγγι.

Ξεχωριστή περίπτωση αποτελεί ο Μάστορας, που καταλήγει μέσα στο φαράγγι του Χα με κατακόρυφη πτώση περίπου 215 μέτρων. Πρόκειται για έναν από τους εντυπωσιακότερους μεγάλους καταρράκτες της Κρήτης, σε θέση που συνδέεται με απαιτητικές τεχνικές διαδρομές.

Η επιλογή της εποχής και της διαδρομής χρειάζεται να λαμβάνει υπόψη τις καιρικές συνθήκες, την παροχή του νερού και τη δυσκολία πρόσβασης. Οι βροχοπτώσεις μπορεί να ενισχύουν το θέαμα, αλλά αυξάνουν και τον κίνδυνο αιφνίδιας πλημμύρας μέσα στα φαράγγια.